Литературный Интерклуб

Po co aborygeni zjedli Cooka. Włodzimierz Wysocki

Walenty_Walewski — Fri, 13 Dec 2013 13:04:58 GMT

(tłumaczenie z rosyjskiego)

Ach, nie chwytaj się już cudzej talii,
Gdyż z rąk śmiało własną puścić mógł.
Wspomnij, jak do brzegów Australii,
Klniąc, podpływał dziś nieboszczyk Cook.

Tam pod wszelką palmą wsród azalii
Co dzień, nie zwazając na złe dni,
Właśnie w tej słonecznej Australii
Jadli sobie wciąż dzikusy źli.

Lecz po co ci tubylcy zjedli Cooka?
Za co? – Kto wie… Milczy nauka.
Nadzwyczajnego się juz nikt tu nie doszuka:
Mieli apetyt, więc zjedli Cooka.

Istnieje wersja, ze ich wódz o twarzy mruka
Krzyczal, iż smaczny jest ten kok na statku Cooka.
Pomyłlka wyszła, ot o czym milczy nauka:
Zjeść chcieli koka, a zjedli Cooka.

I wcale w tym nie było chyba huka –
Weszli bez dźwięka i nawet stuka.
Puścili pałę w ruch we mroku u kaduka,
Bęc – prosto w ciemię i nie ma Cooka.

Lecz jednak mamy jeszcze przypuszczenie,
Że zjedli go z szacunku bez pragnienia,
Iż wszystkich sam podjudzał drań (w tym cała sztuka!):
"A nuż, chlopaki, chwytajcie Cooka!

Kto zmiesie go bez solu i bez cukru,
Ten juz podobny stanie się do Cooka.”
I łajdak sam się znalazl, no i huknął
Gwizd bumeranga i nie ma Cooka.

I już dzikusy załamują ręce,
Łamają kopie, łuce razem z sercem.
Spalili i rzucili pałę u kaduka.
Wciąż przeżywaja, że zjedli Cooka.

Ballada o miłości. Włodzimierz Wysocki

Walenty_Walewski — Fri, 13 Dec 2013 12:57:55 GMT

(tłumaczenie z rosyjskiego)

Jak woda światowego wszechpotopu
Zwrociła się na krańcy brzegów swych,
Spod piany schodzącego już potoku
Do lądu Miłość wyszła jako mnich,
I rozpłyneła się w powietrzu z tego kroku,
A krok ten w okres sto tysięcy lich...

I dziwakowie – jeszcze tacy są –
Wdychają piersią z mieszaniną tą,
Ani nagrody nie chcą, ani kary, –
I, myśląc, że ich oddech niby co,
W takt podpadają w ten że czas na zło
Takiegoż nierownego tchu koszary.

Zakochanym pościelę gładź pól –
Niech śpiewają na jawie i w snach!..
Wciąż oddycham, więc kocham przez ból!
Kocham ciągle, więc żyje przez strach!

Lecz dużo będzie tych wędrówek i tułaczek:
Miłosny Kraj jest wielkim krajem snów!
Ze swych rycerzy – do prób cięzkich znaczy –
Wciąż srożej będzie pytać znów i znów:
Zażąda rozłąk i odstępów raczej,
Pozbawi też spokoju, słów i snów...

Lecz tych szaleńców też nie zwrócić wstecz –
Już w zgodzie są zapłacić za tę rzecz
Za wszelką cenę – ryzykować życiem, –
Żeby oszczędzić od zerwania nici,
Cudownej niewidocznej nici wręcz,
Co między nimi przeciągnięto byciem.

Zakochanym pościelę gładź pól –
Niech śpiewają na jawie i w snach!..
Wciąz oddycham, więc kocham przez ból!
Kocham ciągle, więc żyję przez strach!

Lecz welu zakrztusiwszych się miłością
Nie sięgnąć krzykiem – jak nie wołaj ich, –
Ich liczy fama z pustosłowną kością,
Lecz ich rachunek zamieszany jest na krwi.
A my stawiamy świecy jegomościom
Zgubionych od miłosnej wielkiej gry.

I duszom ich się daje w kwiatach brnąć,
I głosom ich się daje zlać się, wspiąć.
I wieczność w jednym tchu jest zawsze wsparta,
Dla spotkań się z westchnieniem w ręce wziąć –
Na kruchych mostach i odcinkach łącz,
Na wąskich skrzyżowaniach tego świata.

Tych wybranych oszołamiał świezy wiatr,
Walił z nóg i z martwych wskrzeszał znów, –
Przeto że, gdyż nie miał kochać świat –
Więc nie żył i nie miał tchu dla snów.

Wesoła trupia piosenka. Włodzimierz Wysocki

Walenty_Walewski — Fri, 13 Dec 2013 12:53:17 GMT

(tłumaczenie z rosyjskiego)

Czy jedziesz pociągiem gdzieś, czy samochodem
Albo gdzieś hulasz na dobry łyk,
Przy samochodów nadmiarze nie w zgodę
Z życiem nietrudno ze światu zejść w mig.

Choćby wypadek: w Zamoskworzeczem
Trzech wieźli grzebać jednego i "fryc”.
Wszyscy dostali i "fryc” okaleczeń,
Tylko ten w trumnie na podziw ich – nic.

Płaczki szlochały przez zęby co siły.
Diakon i ten nie brał już górnych nut.
Trąby falszywo wciąz wręcz "cyganiły”,
Tylko ten w trumnie nie skłamał na cud.

Były naczelnik i tajny rozbójnik
W czoło całował i ze wstrętem pluł.
Wszyscy to samo… i tylko ten w trumnie
Oczy paskudnie i brzydko im kłuł.

Lecz huknął grzmot, cóż, na to nie ma rady,
Wszystko ma w nosie przyroda bez świec.
W mig tłum się rozbiegl pod dachy i chaty,
Tylko ten w trumnie nie zechciał tam biec.

On gwiżdże na deszcz i włos mu nie spadnie.
Gorzej żyjącym mieć ze szmat zły kram.
Lecz nie potrzebni są zmarłym już szatnie,
Swój mają dach i nie są równi nam.

Jakbyś nie pędził, wciąż ktoś cię wyprzedza,
Mocna nalepka jak we łbie zły znak.
Ach, chyba nic nie zagrarza ci w nędzę,
Gdyś tylko sam się zamienił we wrak.

Można w zbiorowych, a można w oddzielnych,
Martwym nie trzeba dbać stale o kąt.
Ależ zuch z niego, kłopotów piekelnych
Nam nie zadaje na Boski nasz sąd.

W tym spoleczeństwie, w cesarstwie tym cieniu,
Nie ma wypadków, zagrożeń i trosk.
Wszyscy chodzimy pod Bogiem w cierpieniu.
Tylko ten w trumnie jest trwały jak wosk.

"To nieboszczyków apateoza!” –
Słychać wyrzuty, a ja swoje wiem –
W końcu przejedzie nas ktoś, lecz ktoś spoza
Tylko tych w trumnie, co śpią wiecznym snem.

Nuty. Włodzimierz Wysocki

Walenty_Walewski — Fri, 13 Dec 2013 12:51:20 GMT

(tłumaczenie z rosyjskiego)

Opanowałem wszystkie nuty od i do,
Lecz kto otworzy to pytanie jako bramę,
Bo się zaczyna gama nutą "do"
I jej natomiast się zakańcza gama.

Refren: Nuty tańczyć muszą wkrótce
      I czekają do, re, mi, fa, sol, la , si,
      Zanim ktoś je porozrzuca
      W miejsca swoje ku jej czci.

Muzyczna dziatwa doskonale wie,
W tym tendecyjność nikt by mi nie uznał,
Że miejsce swe zajmuje nuta "re"
Na cały takt i wręcz na jedną osmą.

Lecz jaka intonacja tu nie brzmi,
Od dźwięków ta nierówność da się słyszeć.
A jedna i ta sama nuta "mi"
Na dole jest i także rangą wyżej.

Refren:

Za samym śmiechem nie pomija łza –-
Tak strofa idzie zawsze za strofami.
A oto bywa chociaz nuta "fa"
Donośniej znacznie, niż poprzednia w gamie.

Wtem znalaz bemol gdzieś właściwy hall
I w tenże mig, jak wlazł niezaproszony,
Budziwsza zaufanie nuta "sol"
Już zmienia siebie na pół tona.

Refren:

Siadł muzyk, zaspokojąc żadz za dnia,
I grube hasło w muzykę wbarykał.
I czuła jak aksamit nuta "la"
Wtem głos podnosi prędko do krzyżyka.

A w końcu i Beethoven powie ci, –
Bez nuty "si" gry nie ma, nie ma śpiewa.
Nad resztą nut się wznosi nuta "si"
I z wysokości już spogląda niby mewa.

Refren:

Naprożno wszczynać nam o nutach spór.
Wśród nich są same różne – młodsze, starsze.
Uważa się, że kiedy śpiewa chór,
Brzmią zawsze pogrzebowe marsze.

A jeszcze oprócz tych podległych nut
Bywają też i nuty pasożyty.
Kto nagra je, kto zacznie taki trud?
Jest z nami Bóg, a z nimi – kompozytor!

W chłody te. Włodzimierz Wysocki

Walenty_Walewski — Fri, 13 Dec 2013 12:43:13 GMT

(tłumaczenie z rosyjskiego)

W chłody te, w mrozy te
Od zagrzanych miejsc
W inne miasta rwą szlaki swe,
Choćby Mińsk, choćby Brześć —
W chłody te, w mrozy te.

Nie do rzeczy w ten czas
Od topoli i brzóz
Wabią miejsca surowe nas,
Chyba lepiej, gdzie mróz.
Nie do rzeczy w ten czas.

Jakby nie grzał nas szlak,
Zawsze będzie nam brak
Nowych druhów i slów,
Jakby nam coś nie tak,
Jakby z tych lepiej znów.

Jakby dobrze tu nam
Nie bywało w swój czas,
Powracamy w swój kram.
Gdzie jest nasza z tych gwiazd?
Może tu, może tam.

Trzymam twoje ręce

Walenty_Walewski — Sun, 17 Feb 2013 02:15:06 GMT

Trzymam ręce twe piękne wciąż w oczach mych
I oczyma wciąż czuję dotkliwość rąk.
Na kolana upadam od łez mych do lich.
Proszę: złagodź niepokój przez uczuć krąg!

I ku nogom rzucając sentyment bez gry,
Rzucam razem moj zachwyt i lęk znów i znów.
Mam dziś z tobą w miłości na raz, dwa, trzy
Wznieść mój grzech w doskonałość przepięknych snów.

Я ДЕРЖУ ТВОИ РУКИ

Я держу твои руки в своих глазах
И глазами я чувствую нежность рук.
Я стою на коленях, я весь в слезах.
Я прошу: отними у любви испуг!

И бросая к ногам мой слепой сентимент,
Вместе с ним я кидаю свой страх и восторг...
Мне сегодня с тобою отпущен момент
Возвести в совершенство греховный порок*.

-----------------------------------------

* ГРЕХОВНЫЙ ПОРОК, ГРЕХОВНЫЕ ПОРОКИ – данное выражение употребляется в христианстве.

Milczenie

Walenty_Walewski — Sun, 17 Feb 2013 01:49:05 GMT

do krewnego Jacka Walewskiego

''Ty mnie do pieśni pokornej nie wołaj... ''
Norwid

* * *

Nie mów mi, bracie, proszę cię, aż tyle,
Bo wszystko to jest dawno już bez dwięku.
Milczenie serca w gorzkiej swojej sile
Przez jakiś czas wyleczy duszy męka,

Bo jestem też spod pięty złej Amora
Na radość i nieszczęście ludziom unii.
Wszak miłość jest kościelną też prosforą,
Nie dasz spowiedzi, nie da ci komunii.

I oto jeszcze: nie ma w niej kanady.
Jest we mnie ta, dopóki żyje sztuka,
Gdzie posły od niebieskiej ambasady
Nas chronią przed obłędem złego ducha.

Gdyż strach, jak pan życiowej drogi,
Wyrabia wielkie drgawki od cierpienia,
Ktokolwiek bądz przeciągnie Bogu nogi,
Królewskie mając w życiu swym milczenia.

МОЛЧАНИЕ

к родственнику Яцеку Валевскому

"К покорной песне ты не призывай..."
Норвид

Не говори мне, брат, прошу тебя я, столько...
Ведь это всё во мне уже без звука.
Молчанье сердца, как это ни горько,
Когда-нибудь души излечит мука.

Ведь я рожден из-под пяты кумира,
Чтоб приносить и радость, и несчастья.
Любовь моя — костельная просвира,
Не дашь ей исповедь, не даст тебе причастья.

И вот еще: в ней нет самодовольства.
Она во мне, пока живет искусство,
Где ангелы небесного посольства
Пытаются смирить любви безумства.

Когда же страх, стоящий у дороги,
Изготовляет судор'ги страданья —
Любой тогда протянет Богу ноги,
Имея королевские молчанья.

Jesień piękna

Walenty_Walewski — Sun, 17 Feb 2013 01:34:44 GMT

do Beaty ku jej 25-iuleciu

Do ciebie przychodzę samotnym wiatrem
I dziwny jak ta ósemka.
A nocą zimną, a nocą światłą
Śni mi się jesień piękna.

Twoje całusy się śmieją na ciele
I płaczą twoje wschodzenia.
Ach, znów zapomniałem, że w tę niedzielę
Jest srebrny twój dzień urodzenia.

Cóż mam ofiarować? Być może nadzieje,
Co mam bezpowrotnie od lat stracone?
Przyroda wymienia swoje odzieże,
Ścierając z drzew liści plamy zielone.

Są mi potrzebne spokój, cisza i bliskość.
Pojąłem, nie trzeba w ogóle mi sławy,
Która na wygląd jak tępość i niskość,
Co przyprawiona otrutą zabawy.

Niechże mnie ganią gdziekolwiek z wiatrem,
Krzycząc, żem jest jak ósemka.
A nocą zimną, a nocą światłą
Śni mi się jesień piękna.

ПРЕКРАСНАЯ ОСЕНЬ

Беате к 25-летию оной

К тебе прихожу одиноким я ветром,
Похожий на цифру восемь.
А по ночам и холодным, и светлым
Мне снится польская осень.

Твои поцелуи хохочут на теле
И плачут твои восхожденья.
Ах, снова забыл, что на этой неделе
Серебряный твой день рожденья.

Но что подарить мне? Быть может надежды
Потерянных лет уже безвозвратно?
Природа меняет свои одежды,
Стирая с деревьев зеленые пятна.

Мне нужен покой, тишина и близость.
Я понял, не надо мне этой славы,
Которая выглядит словно низость,
Приправленная отравой забавы.

И пусть меня гонят куда-то с ветром,
Крича, что похож я на цифру восемь.
Зато по ночам и холодным, и светлым
Мне снится польская осень.

Mój cherubin

Walenty_Walewski — Sun, 17 Feb 2013 01:25:34 GMT

do Beaty

Ach, tyś przetworzona jest z cherubina!..
Masz włosy jak słońca złociste promienie,
A oczy masz jako zielona trzcina
I wargi jak rubinowe kamienie.
Twarzyczkę masz ładną jak gdyby z obrazku
I szyjkę masz cienką jak u łabędzia.
Dla ciebie tysięcy moich oklasków
I mojej miłości dotkliwe objęcia.
A kiedy to patrzę na twoje łydki,
A kiedy to patrzę, to tracę się w głowie,
I czas dla mnie jest nie do rzeczy juz brzydki,
Bo życzę cię wtedy wprost nie na zdrowie.
I chce mi się płakać, ach, jakżeś ty piękna!
Ach, jakbym całował wspaniałe twe nóżki!..
Lecz dziecko tchórzliwe we mnie się lęka,
Że spali się szybko już z pierwszej dróżki.

МОЙ ХЕРУВИМ

к Беате

Тебя воплотили из херувима…
А косы твои, как лучи золотые,
А очи – в цвет тростника – травяные,
И губы, как алые камни рубина.
Твой ангельский лик точно с древней иконы,
А шея твоя, словно выя лебяжья.
Все рукоплесканья, все сладкие стоны,
В объятьях дарю, обнимая по-княжьи.
Когда же смотрю на твои я бедра,
Когда же смотрю… то теряю мой разум.
Становится в теле как-то небодро,
Сгораю, как уголечек, я сразу.
И хочется плакать, ах, как ты красива!
Ах, как целовал бы изящные ножки!
И, словно ребенок, трясусь боязливо,
Что воском расплавлюсь на первой дорожке…

Miłość nad wszystko

Walenty_Walewski — Sun, 17 Feb 2013 01:15:32 GMT

do Beaty

Zakochałem się niby ten anioł serdeczny
I zdawało się sercu, żeś jest moim bogiem.
I nad życie ten obraz stanął, najwieczny,
Pod grającym jak tęcza szcześliwym mym okiem.

Alem wszech słów nie znalazł wspaniałym uciechom
I tych pieszczot nadludzkich było mi mało,
I nad niebom był rad, żeś darzyła usmiechem,
I nad ziemię kochałem niebiańskie twe ciało.

Wtedy wszędzie nad sny panowały chimery
I zdawało się wtedy, że niebo jest blisko.
Więc krzyczałem do nieba: „Do jasnej cholery!
Bo i kocham cię, moja bogini, nad wszystko!”

ЛЮБОВЬ ПРЕВЫШЕ ВСЕГО

к Беате

Я влюблен был в твой образ как ангел сердечный,
Ведь для сердца поэта казалась ты богом,
И твой лик – как икона, как памятник вечный
Под играющим радугой радостным оком.

Но всех слов не нашел я прекрасным утехам
И тех ласк неземных всё ж мне было так мало,
И сверх неба был рад, что дарила ты смехом,
И сверх мира любил плоть твою от начала.

И повсюду царили над снами химеры
И казалось тогда, что богиня ты мира.
И кричал в твое небо: „До ясной холеры!
И люблю же тебя сверх всего как кумира!„